tag:blogger.com,1999:blog-47859588232042661982011-04-21T19:44:40.203-07:00ยินดีต้อนรับจ้า~อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.comBlogger151100tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-32952113667372255322007-10-06T21:46:00.000-07:002007-10-06T21:46:09.195-07:00<p align="center"><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-e696f71cb91ef6f2" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v3.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3De696f71cb91ef6f2%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330110554%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D789D77658B3A26D38539BA3D1EB3CDFE1DB29391.51672F50DEC15A11B440DFFC5DB26A97452DBA9F%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De696f71cb91ef6f2%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DiukRNaw6_WuXm2I1A9l9A401YXY&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v3.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3De696f71cb91ef6f2%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330110554%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D789D77658B3A26D38539BA3D1EB3CDFE1DB29391.51672F50DEC15A11B440DFFC5DB26A97452DBA9F%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De696f71cb91ef6f2%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DiukRNaw6_WuXm2I1A9l9A401YXY&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></p><p align="center">ตัวงานเป็น time base media </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-3295211366737225532?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-64675055582919038252007-10-06T21:45:00.000-07:002007-10-06T21:45:27.802-07:0011-09-07 แก้ไขครั้งที่1<br /><br /><br /><a href="http://i4.photobucket.com/albums/y133/VampyreVamp/Work/size710-1.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://i4.photobucket.com/albums/y133/VampyreVamp/Work/size710-1.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />17-09-07 แก้ไขครั้งที่2<br /><br /><a href="http://i4.photobucket.com/albums/y133/VampyreVamp/Work/speech_002.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://i4.photobucket.com/albums/y133/VampyreVamp/Work/speech_002.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p align="left"><a href="http://i4.photobucket.com/albums/y133/VampyreVamp/Work/speech_002.gif"></a></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left">23-09-07 แก้ไขครั้งที่3</p><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-8809572e8f8555be" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v13.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8809572e8f8555be%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330110554%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D40F52D4652A1EC6754B5E9C6DF646ED01F1D9B5E.72540502A20300DC28D90BB7102CFAC040309AF5%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8809572e8f8555be%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DY3JfLA9YEYm-kkLfQh3jQGC6A2A&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v13.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8809572e8f8555be%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330110554%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D40F52D4652A1EC6754B5E9C6DF646ED01F1D9B5E.72540502A20300DC28D90BB7102CFAC040309AF5%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8809572e8f8555be%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DY3JfLA9YEYm-kkLfQh3jQGC6A2A&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-6467505558291903825?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-27715092443386335852007-10-06T21:14:00.000-07:002007-10-06T21:14:08.485-07:00ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของ อภิญญา หัวข้อ speed &amp; speech<br />รับหน้าที่ทำ time base media ในการทดลอง<br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RuT6O5d7wAI/AAAAAAAAACU/k1gM7UApOw4/s1600-h/02kinman1_TeRaCome.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108483011196469250" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RuT6O5d7wAI/AAAAAAAAACU/k1gM7UApOw4/s320/02kinman1_TeRaCome.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />ทดลองจากการอ่านจากยากไปหาง่าย<br />เริ่มจากการกำหนดเวลาของการอ่านจาก 5 วินาที ที่เป็นประโยคเต็ม แล้วค่อยๆลดระยะเวลาลงพร้อมกับการเปลี่ยนวิธีการอ่านจนถึงคำละ 1 วินาที<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RuT6U5d7wBI/AAAAAAAAACc/y0mvX2Ul1Jk/s1600-h/03kinman2_NormalRead.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108483114275684370" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RuT6U5d7wBI/AAAAAAAAACc/y0mvX2Ul1Jk/s320/03kinman2_NormalRead.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />ทดลองด้วยวิธีอ่านแบบปกติ<br />อ่านจาก2 คำ ด้วยเวลา 2 วินาที และลองเปลี่ยนให้เร็วขึ้นเป็น 1 วินาที จากนั้นเพิ่มประโยคและใช้เวลา ประโยคละ 2 วินาที เพิ่มการอ่านเป็น 2 ประโยค ใช้เวลา 4วินาที และสุดท้ายเปลี่ยนเป็นประโยคเต็ม เพื่อทดสอบดูว่าอ่านได้ดีขึ้นรึปล่าว<br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RuT6ZZd7wCI/AAAAAAAAACk/otiqshOq7rA/s1600-h/01Padfark_HowManyWord.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108483191585095714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RuT6ZZd7wCI/AAAAAAAAACk/otiqshOq7rA/s320/01Padfark_HowManyWord.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />ทดลองเปลี่ยนวิธีการอ่าน และการเว้นวรรคการอ่าน<br />เริ่มแรกประโยคเต็มใช้เวลา 5 วินาที ต่อมาเริ่มจัดรูปการอ่านและใช้เวลา 2/2วินาที จัดรูปใหม่ใช้เวลา 1/2/1/2 วินาที และ เป็น2/1/2/1 วินาที จนกระทั่ง เป็น วรรคละ 1 วินาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-2771509244338633585?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-89864127044972738132007-08-20T07:34:00.000-07:002007-08-20T07:34:15.841-07:00จากการทดลองครั้งที่แล้ว<br /><div>การนำสิ่งอื่นที่มีความคล้าย "ร" ของ รรรรรร ยังไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดี</div><br /><div>จากนั้นกลับมาศึกษา รรรรรร อีกครั้ง</div><br /><div>รรรรรร ใช้การอ่าน แบบภาษาบาลี และภาษาไทย</div><br /><div>จะใช้คำในภาษาบาลีในการทดลอง</div><br /><div>ภาษาบาลีนั้น มีสระอะ ลดรูปซ่อนอยู่ในแต่ละพยัญชนะ ทำให้พยัญชนะที่ไม่มี นิคคหิต หรือ พิณทุ อ่านออกเสียง ด้วยสระ อะ เสมอ</div><br /><div>พยัญชนะ ภาษาบาลีมี 33 รูป สันสกฤตมี 35 รูป (เพิ่ม ศ ษ) คือ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5100758787392520178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RsmJF5d7v_I/AAAAAAAAACM/ogalllOJygc/s400/baree.png" border="0" /></div>ภาษาบาลีมีหลักเกณฑ์การใช้ตัวสะกด ตัวตามที่แน่นอนคือ พยัญชนะที่ จะเป็นตัวสะกดได้ คือ พยัญชนะในแถวที่ 1, 3 และ 5 เท่านั้น<br /><br />โดยมีหลัก เกณฑ์ดังนี้<br /><br />ก . พยัญชนะแถวที่ 1 สะกด พยัญชนะแถวที่ 1 หรือ 2 เป็นตัวตาม เช่น วักกะ (ไต) ปั<span style="color:#ffccff;">จจั</span>ย อัตตา อั<span style="color:#ffccff;">กข</span>ระ อิ<span style="color:#ffccff;">จฉ</span>า สมุ<span style="color:#ffccff;">ฏฐ</span>าน หัตถ์ บุ<span style="color:#ffccff;">ปผ</span>า ฯลฯ<br /><br />ข. พยัญชนะแถวที่ 3 สะกด พยัญชนะแถวที่ 3 หรือ 4 เป็นตัวตาม เช่น อั<span style="color:#ffccff;">คคี</span> สมั<span style="color:#ffccff;">ชช</span>า สั<span style="color:#ffccff;">พพั</span>ญญู พ<span style="color:#ffccff;">ยัค</span>ฆ์ อั<span style="color:#ffccff;">ชฌ</span>าสัย ยุ<span style="color:#ffccff;">ทธ์</span> อั<span style="color:#ffccff;">พภ</span>าส (คำซ้ำ) ฯลฯ<br /><br />ค . พยัญชนะแถวที่ 5 สะกด พยัญชนะทุกตัวในวรรคเดียวกันเป็นตัวตามได้ เช่น สั<span style="color:#ffccff;">งก</span>ร สั<span style="color:#ffccff;">งข</span>าร สั<span style="color:#ffccff;">งค</span>ม ส<span style="color:#ffccff;">งฆ์</span> กั<span style="color:#ffccff;">ญญ</span>า เบ<span style="color:#ffccff;">ญ</span><span style="color:#ffccff;">จ</span>ะ สั<span style="color:#ffccff;">ญช</span>าติ สั<span style="color:#ffccff;">ณฐ</span>าน ภั<span style="color:#ffccff;">ณฑ์ </span>ขันธ์ วั<span style="color:#ffccff;">นท</span>า ส<span style="color:#ffccff;">นธิ</span> ฯลฯ<br /><br />ง . ถ้าตัวสะกดอยู่ในเศษวรรค เช่น ย ล ส จะใช้ตัวสะกดตัวตามตัวเดียวกัน เช่น อั<span style="color:#ffccff;">ยยิ</span>กา (ย่า , ยาย) ปั<span style="color:#ffccff;">ยยิ</span>กา (ย่าทวด , ยายทวด) อั<span style="color:#ffccff;">ยย</span>ะ (ผู้เป็นเจ้า , ผู้เป็นใหญ่) บั<span style="color:#ffccff;">ลลั</span>งก์ มั<span style="color:#ffccff;">ลลิ</span>กา (ดอกมะลิ) อั<span style="color:#ffccff;">สสุ</span>ชล มั<span style="color:#ffccff;">สสุ </span>(หนวด) ประภั<span style="color:#ffccff;">สส</span>ร ฯลฯ<br /><br />จากหลักเกณฑ์การใช้ตัวสะกด จะนำมาสร้างงาน ด้วย sequence ของสัมผัส (ต่อ2)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-8986412704497273813?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-89856236767900902242007-08-13T03:58:00.000-07:002007-08-13T03:58:05.084-07:00<div align="left">จาก ตัวอย่าง "รรรรรร" ที่มีความใกล้เคียงกับ sequence ของสัมผัส</div><div align="left"></div><div align="left">"ร" มีคุณสมบัติ บางอย่าง และมีความยืดหยุ่นในการจับคู่</div><div align="left"></div><div align="left">จึงยืมคุณสมบัติของ "ร" มาหาสิ่งที่คล้ายกัน เพื่อนำมาทำงานในรูปแบบของ sequence </div><div align="left"></div><div align="left">จึงสรุปออกมาว่า "ร" มีคุณสมบัติคือ ไม่ตายตัว เข้าได้หลายอย่าง เหมือนกับคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย</div><div align="left"><br /></div><div align="left">.....</div><div align="left"><br /></div><div align="left">-น้ำสามารถเปลี่ยนแปลงได้หลายแบบไม่ตายตัว ขึ้นอยู่กับภาชนะ</div><div align="left"></div><div align="left">-ความดี เปลี่ยนแปลงได้ ในบางสถานะการณ์ หรือจากสิ่งรอบตัว</div><div align="left"></div><div align="left">-เรขาคณิต มีความเฉพาะในตัวมันเอง.....จากที่นั่งวิเคาระห์ เรขาคณิต มีความใกล้เคียงกับ sequence มากที่สุด</div><div align="center"></div><div align="center">จึงนำเรขาคณิตะมาทดลอง</div><div align="center"><br />3เหลียม และ4เหลี่ยม ด้านเท่า</div><div align="center"></div><div align="center">3เหลี่ยม เมื่อนำมาทำเป็น3 มิติ เพื่อให้หยิบจับและทดลองได้ง่าย</div><div align="center"></div><div align="center"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098132633989934482" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RsA0nprL7ZI/AAAAAAAAABU/IOc9_ALwbSs/s320/DSCN0382.JPG" border="0" /> <div align="center">ภาพแรก เป็นภาพของ สามเหลี่ยมด้านเท่า</div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098132947522547106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RsA055rL7aI/AAAAAAAAABc/Mrbbs9SsbVU/s320/DSCN0383.JPG" border="0" /><br /><div align="center">ภาพที่สอง<br /></div><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098133368429342146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RsA1SZrL7cI/AAAAAAAAABs/HjHGnepdw8w/s320/DSCN0385.JPG" border="0" /></p><p align="center">ภาพที่สาม เป็นภาพของการทดลองนำ3เหลี่ยนด้านเท่า2อันมาต่อกัน</p><p align="center">ไม่ว่าจะเลือกต่อที่ด้านไหน ผลลัพธ์ก็จะออกมาเหมือนกัน</p><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098133660487118290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RsA1jZrL7dI/AAAAAAAAAB0/ERFdfobDWLU/s320/DSCN0386.JPG" border="0" />ภาพที่สี่ เป็นภาพของการนำสามเหลี่ยมด้านเท่า3อันมาทดลองต่อกัน</div><div align="center">ไม่ว่าจะเลือกต่อที่ด้านไหนของชิ้นไหนก็ตาม ผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนกัน</div><div align="center"></div><div align="center">แต่เมื่อเป็น 3เหลี่ยมด้านเท่า 4 อันลองนำมาต่อกันผลที่ได้จะมีอยู่ 3แบบ....</div><div align="left"></div><div align="left">ต่อมา สี่เหลี่ยมด้านเท่า </div><div align="left">-เมื่อนำมาลองต่อกัน2ชิ้น จะมีผลลัพธ์แค่ 1 </div><div align="left">-เมื่อลองนำมาต่อกัน3ชิ้น ก็จะเห็นว่ามีผลลัพธ์ออกมา 2แบบ</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">จะเห็นได้ว่าเกิดปัญหาเรื่องของผลลัพธ์ที่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง มีหลายแบบไม่เหมือนกัน</div><div align="left">ผลสรุป เรขาคณิต ไม่สามารถใช้ได้........</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-8985623676790090224?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-87236477528089181222007-08-06T04:42:00.001-07:002007-08-06T04:42:33.383-07:00sequence จากเข้า ช.ม.เรียน เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เกี่ยวกับเรื่อง การแลนดอมแล้วเกิดสุนทรีย์<br /><br />หลังจากที่นั่งงงกับสิ่งที่ได้มาอยู่นาน มัวแต่คิด..ยึดรูปแบบ sequence หลักที่ได้มา...(อาจจะคิดช้าไปหน่อย = = )<br />ตอนนี้เหมือนมองเห็นหลักอะไรออกบางอย่าง<br />ลองตีความจาก sequence เก่า ออกมาง่ายๆ คือ<br />......<br /><br />...<br /><br />.<br /><br /><div align="left">วัตถุ(1) + วัตถุ(2) = ความสุนทรีย์</div><div align="left">+ คือ (random)</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="center"></div>วัตถุ 2 สิ่ง ที่มีความแตกต่างกัน หรือเหมือนกัน แลนดอมวิธีการรวมให้วัตถุ 2 สิ่งเกิดการเชื่อมโยงกัน และเกิดความสุนทรีย์<br /><br />ถ้าเป็นอย่างที่เขียนมา (ยังไม่แน่ใจว่า ลดระบบของ sequence เดิมมามากไปรึเปล่า?) ไม่ว่าจะใช้สื่อหรือวัตถุแบบไหน<br />ก็สามารถใช้ได้หมด เพียงแต่การเลือกวิธีในการเชื่อมสำคัญที่สุด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-8723647752808918122?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-3092479350308632722007-07-28T17:46:00.000-07:002007-07-28T17:46:22.893-07:00จากอาทิตย์ที่แล้วโครง Sequence ที่ได้คือ<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092405416023963938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/RqvbvsJiOSI/AAAAAAAAABE/m3anIGY5OOo/s320/seque_new.jpg" border="0" /><br /><br /><p>หลังจากที่มุ่งหลงทาง ศึกษาแต่ตัวโครงของ sequence อย่างเดียว ทำให้รู้สึกว่ามันยังไม่ดีพอ เหมือนขาดอะไร.....</p><p>หลังจากนั้นก็ศึกษามันต่อ ว่าขาดอะไรไป <span style="color:#ff9966;">"ความสุนทรีย์"</span> ที่เกิดจากสัมผัส</p><p>ประเด็นหลักตอนแรกที่ทำให้สนใจร้อยกรอง สี่คำ ก็เพราะ สัมผัสที่ทำให้เกิดสุนทรีย์ในการอ่าน</p><p>สัมผัสก็คือการคล้องจอง การคล้องจองในที่นี้คือ คล้องจองโดย<span style="color:#ff9966;">เสียงสระ ตัวสะกด คำซ้ำ พ้องรูป พ้องเสียง หรือความสัมพันธ์ของวรรณยุค</span></p><p>sequence ที่ได้ออกมา จึงเป็น sequence ของสัมผัสที่มีเงื่อนไขว่า <span style="color:#ff9966;">ทำให้สุนทรีย์</span></p><p><span style="color:#ff9966;">งานตอนนี้คงไม่หนีจากตัวหนังสือ จะเล่นกับความเป็นหนังสือ คำที่เป็นสัมผัสแต่ละตัวจะถูกซ่อนอยู่ในหน้าที่ต่างๆกัน</span> </p><p>ทำให้นึกถึง<span style="color:#ffff99;">การแกะรหัสลับหรือปริศนาจากตัวหนังสือ</span><span style="color:#ffff99;">.....</span>ของนักสืบ ที่เห็นในการ์ตูนหรือในหนัง</p><p>และก็มีชื่อหนังเรื่องหนึ่งที่ทำให้หนูกิดความคิดเรื่องความสุนทรีที่เกิดจากคำซ้ำ หรือคำพ้องเสียง "รัน รอล่า รัน" ตอนแรกที่ได้ยินก็นึกว่าเป็นชื่อ เพราะยังไม่เห็นว่าเขียนยังไง แต่ก็รู้สึกว่ามันเพราะดีนะ ลื่นหูดี คิดได้ไง แต่จริงๆแล้วชื่อเรื่องเขียนอย่างนี้ "run lola run" ก็คือหนังเรื่องนี้ นางเอกวิ่งทั้งเรื่อง......</p><p>ขอทิ้งท้ายด้วย <span style="color:#ff9966;">"รรรรรร"</span> ที่เห็นอยู่นี่เป็นชื่อนะคะ อ่านว่า <span style="color:#ff9966;">ระ-รัน-รอน</span></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-309247935030863272?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-41776842193560606652007-07-22T08:22:00.000-07:002007-07-22T08:22:13.106-07:00<span style="font-family:arial;">จากสัมผัสที่ได้เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว</span><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;">เมื่อลองกลับมาศึกษาอีกครั้ง ได้ sequence ออกมาอีกรูปแบบนึง</span> </span><br /><span style="font-family:Arial;">คือ.... A > <span style="color:#ff9966;">B > C</span> > D > E > <span style="color:#ff6666;"></span><span style="color:#ff9966;">F > G</span> > H</span><br /><span style="font-family:Arial;"><span style="color:#ff9966;">B</span> กับ<span style="color:#ff9966;"> C</span> และ <span style="color:#ff9966;">F</span> กับ <span style="color:#ff9966;">G</span> คือสัมผัสที่ Random ที่มีการเลือกไม่ 1 ก็ทั้ง2</span><br /><span style="font-family:Arial;">ซึ่งทั้งหมด ตั้งแต่ A >>>>>>> ไปจนถึง >>>>>>> H คือเรื่องๆ หนึ่งที่มีการสิ้นสุด ด้วย H</span><br /><span style="font-family:Arial;">ไม่ว่าจะเลือก BหรือC หรือ BและC สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วย H เหมือนกัน</span><br /><span style="font-family:Arial;">จะยกตัวอย่างให้เข้าใจยิ่งขึ้น ใช้ตัวอย่างแค่ช่วงหนึ่ง</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">A ><span style="color:#ff9966;"> B > C</span> > D เป็นการเลือกทั้ง 2 และจบลงด้วย D </span><br /><span style="font-family:Arial;">A ><span style="color:#ff9966;"> B</span> > D เป็นการเลือกเพียง B และจบลงด้วย D </span><br /><span style="font-family:Arial;">A > <span style="color:#ff9966;">C</span> > D นี่ก็เป็นการเลือกเพียง C และจบลงด้วย D เหมือนกัน</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">ไม่ว่าจะเลือกยังไงก็ต้องจบลงด้วย D ดังนั้นตัวอย่างที่ยกไปก็คือ กรอบของ สัมผัส ของsequence</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">หรือ สามารถเทียบได้กับ ชีวิตประจำวัน </span><br /><span style="font-family:Arial;">ตื่นนอน ><span style="color:#ff9966;"> อาบน้ำ > แปรงฟัน</span> > ไปทำงาน</span><br /><span style="font-family:Arial;">ตื่นนอน > <span style="color:#ff9966;">อาบน้ำ</span> > ไปทำงาน</span><br /><span style="font-family:Arial;">ตื่นนอน > <span style="color:#ff9966;">แปรงฟัน</span> > ไปทำงาน</span><br /><span style="font-family:Arial;">ทั้ง 3 อันก็ได้ไปทำงานเหมือนกัน มีต้นและจบ ที่เหมือนกัน และในระหว่างต้นกับจบ ก็มีการเลือก แต่การเลือกนั้นก็ไม่มีผลกระทบให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ของระบบ</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">สื่อที่จะทำตอนนี้ </span><br /><span style="font-family:Arial;">คิดว่าคง<span style="color:#9999ff;">เป็นหนังสือ</span> น่าจะเหมาะสมที่สุด กับระบบ sequenceที่ได้ ซึ่งหนังสือดูมีความน่าสนใจกว่า เพราะว่าไม่ต้องการใส่เนื้อเรื่องที่หนักเกินไป อยากจะให้เป็น<span style="color:#9999ff;">ภาพ</span>ที่อธิบาย<span style="color:#ff9966;">sequence ของสัมผัสให้</span>ชัดเจน สามารถสัมผัสได้ และ สื่อเกี่ยวกับsequence ของข้าพเจ้าได้เข้าใจกว่า การทำ media แบบบังคับ</span><span style="font-family:Arial;">ให้ดูตามไปจนจบ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-4177684219356060665?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-54599456715263665832007-07-15T13:16:00.000-07:002007-07-15T13:16:12.283-07:00สนใจ sequence ของร้อยกรอง 4 คำ <div><div><br /><div align="center">โครงสร้างร้อยกรอง 4 คำ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087514328635904418" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/Rpp7U7wNkaI/AAAAAAAAAAc/F-syMC-u4ec/s320/Poem001.jpg" border="0" /></div><div>ความสนใจในร้อยกรอง 4 คำ ที่ทำให้นำมาศึกษา คือ “สัมผัส” ซึ่งสัมผัสทำให้แต่ละวรรค เกิดการเชื่อมโยงเป็นเรื่องเดียวกัน ด้วยกรอบของ สระ กับ มาตราสะกด และยังทำให้เกิดความสวยงามในรูปแบบของวลี (วงกลมสีส้ม2อันที่ติดกับ ในรูปแบบของร้อยกรอง 4 คำแล้ว สามารถเลือกสัมผัสได้ทั้งสอง หรือเพียง 1 ก็ได้)</div><div>ถ้าจะเปรียบเทียบ sequence ของร้อยกรอง 4 คำ ก็เหมือนกับ หนังที่เป็นตอนๆ ซึ่งแต่ละตอนก็มีจุดๆหนึ่ง หรือ สิ่งๆหนึ่ง ที่ทำให้หนังเรื่องนั้นเชื่อมโยงกันกลายเป็นเรื่องๆเดียว</div><br /><div>จากนั้นจึงคิดต่อจากรูปแบบของร้อยกรอง 4 คำ ได้ออกมาเป็นโครงสร้าง sequence แนวขนาน</div><div></div></div><div><div></div><div align="left"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087515496867008962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/Rpp8Y7wNkcI/AAAAAAAAAAs/xRut6lh7OfA/s320/Poem002.jpg" border="0" /><br /><div align="left">ลองทำให้เป็นแนวเดียวกัน เพื่อดูรูปแแบของสัมผัสให้ชัดเจนขึ้น</div><div align="left">จากนั้นเจาะลงไปเฉพาะ sequence ของสัมผัส อย่างเดียว จึงได้รูปแบบโครงสร้างแบบนี้</div><div align="left"></div><div align="left"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087516158291972562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/Rpp8_bwNkdI/AAAAAAAAAA0/eXXb1CfCL0Q/s320/Poem003.jpg" border="0" />จะเห็นได้ว่าสัมผัส เกิดการเลือก ระหว่าง 1 กับ 2 เลือก 1 คำ หรือ 2คำเลยก็ได้ จึงเกิด sequence แบบ random ขึ้นมาอีก1 <div align="left">จากการคิดหลายต่อหลายแบบจากโครงสร้างด้านบนและสุดท้ายจึงได้ออกมาเป็นแบบนี้ค่ะ</div><div align="left"></div><div align="left"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087516231306416610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7KcrTX8N1vE/Rpp9DrwNkeI/AAAAAAAAAA8/F4dTq0syoK0/s320/Poem004.jpg" border="0" /><br /><div align="left">ได้ออกมาเป็นรูปแบบ sequence ของสัมผัส ของร้อยกรอง 4 คำ (จากหลายแบบที่มองลึกเกินไป)และนำรูปแบบโครงสร้างดังกล่าวไปสร้างงาน</div><div align="left"></div><div align="left">สื่อที่เลือกคือ สื่อ time base media เพราะคิดว่าจะสื่อถึงการดำเนินเรื่องราวของ sequence ให้เห็นได้ชัดเจน</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-5459945671526366583?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-70510672399603478562007-07-08T18:31:00.002-07:002007-07-08T18:31:33.245-07:00การมอง sequence<br />Sequence อย่างที่อาจารย์บอก sequence เป็นได้ทุกอย่าง<br />- ลองมอง Sequence จากสถานการณ์ต่างๆรอบตัว ที่มีการเริ่ม และจบ<br />- หยิบเรื่องที่สนใจมาลองเขียนเป็น sequence ที่ดูง่าย และดูว่า sequence ที่ได้คุณสนใจมันรึเปล่า และ พอจะเอาไปทำงานต่อได้รึเปล่า<br />- ไม่จำเป็นต้องมองให้ลึก<br />ตัวอย่าง sequence ที่อาจารย์ติ๊ก ยกตัวอย่าง (แต่อย่าเอาไปทำตามนะ!)<br />อาจารย์มองไปรอบๆห้อง และพูดว่า “นั่นไง sequence ของหนังสือพิมพ์”<br /> - หนังสือพิมพ์ มี sequence ที่น่าสนใจ <br /> - sequence เป็นการบังคับการอ่านที่แปลก และน่าสนใจ<br /> - คอลัมที่ต้องการให้เห็นก่อน จะมีตัวหนังสือ ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในหน้าแรกของหนังสือพิมพ์ และเป็นสีที่เด่นที่สุดสีเดียว<br /> - คอลัมที่บังคับให้อ่านต่อมา เป็นตัวหนังสือที่มีขนาดใหญ่รองลงมา คอลัมนี้อาจมีหลายคอลัม จะมีสีเดียวกัน แต่มากกว่า 1 คอลัม<br /> จากนั้นจึงเริ่ม มองดูคอลัม อื่นๆ<br /> - แต่ยังมีความน่าสนใจอีกคือ อาจจะยังอ่านหน้าแรกไม่หมด ก็ต้องเปิดไปอ่านหน้าอื่นแล้ว ซึ่งเค้าก็จะใส่เลขหน้าไว้ให้อ่านต่อ<br />ดังนั้น จาก sequence ของหนังสือพิมพ์ ก็เอาไปทำหนังสือที่ใช้ sequence ของหนังสือพิมพ์เป็นหลักในการทำ ....จบ....<br /><br />- เพื่อนๆอาจจะลองมองดูอย่างอื่นรอบๆตัวมาลองเขียน sequence ได้ ที่มันมีเริ่ม และจบ ก็เป็น sequence ได้แล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-7051067239960347856?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-79892159083907694672007-07-01T09:27:00.000-07:002007-07-01T09:27:01.295-07:00หลังจากที่คิดว่าจะทำ sequence ของการอ่าน ซึ่งไปชนกับงานที่พี่ดี้เสนอ.... ถึงจะไม่ตรง100เปอร์เซนต์ แต่มันก็คล้ายกันอยู่ดี.... = =<br />จากความสนใจเรื่องวงจรชีวิต ของมนุษย์<br />การปฏิสนธิ > แบ่งเซลล์ > เป็นตัวอ่อน > ทารก > วัยรุ่น > วัยกลางคน > ชรา > ตาย<br />หลังจากที่คิดตื้นๆ ก็เลยหยิบยกช่วง ช่วงนึงที่มี sequence ที่น่าสนใจ<br />คือช่วง วัยรุ่น > วัยชรา<br />sequence ที่ได้ก็ยังเป็น sequence ที่สมบูรณ์ (ตามปกติที่ควรจะเป็น)<br />แต่...ในสิ่งที่ต้องสมบูรณ์ กลับมี sequence อีกตัว หรือหลายตัว มารบกวนความสมบูรณ์<br />ซึ่งก็หมายความว่า จุดจบ อาจจะสมบูรณ์แบบที่ควรจะเป็น หรืออาจจะถูกรบกวนจนมันไม่สมบูรณ์ ก็เป็นได้<br />วัยรุ่น > เกิดความรัก > วัยกลางคน > ทำงาน > แต่งงาน > มีครอบครัว > มีลูก > วัยชรา<br />ในที่นี้จะพูดถึงเรื่องมีความรัก มีครอบครัว<br />ตัวอย่างเช่น สมมติว่ามีชายคนนึงA > คบผู้หญิงคนนึง B> แต่งงานกัน > มีลูกด้วยกัน > เป็นครอบครัวที่มีความสุข > ประสบความสำเร็จในชีวิต > ชรา<br />ในระหว่างที่มันเป็น sequence ที่กำลังสมบูรณ์อยู่ มันอาจจะมีอะไรที่คาดไม่ถึงก็ได้<br />เช่น ถ้าเกิดว่า ชายคนนั้นA > คบผู้หญิงคนนั้น B และในระหว่างนั้น ชายA อาจจะคบกับผู้หญิงอื่น C อยู่ก็ได้<br />และผลสุดท้าย sequence ที่ควรจะสมบูรณ์ อาจเกิด sequenceใหม่ขึ้นมา จนทำให้มัน ไม่สมบูรณ์ก็ได้<br /><br />งานจะทำออกมาเป็น book design และใส่เรื่องราวเข้าไป อยากจะเป็นคล้ายๆกับทางเลือก เพื่อนำไปสู่ ทางที่สมบูรณ์ หรือ ไม่สมบูรณ์<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-7989215908390769467?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-44632978811361173482007-06-24T10:56:00.000-07:002007-06-24T10:56:43.819-07:00อืม...... /^[]^"\<br />หลังจากที่ได้เรียนไปอาทิตย์ล่าสุด.....เกิดความเข้าใจผิดอย่างรุนแรง นึกว่างานที่ต้องทำ<br />จะคล้ายๆกับงานเมื่อตอนเรียนคอมดีไซด์ 4 คือ... เลือกสื่อ ใส่เนื้อเรื่อง<br />ส่วนตอนนี้ต้องอธิบาย Sequence ด้วย Sequence ตอนแรกก็งงเล็กน้อยถึงปานกลาง<br />แต่พอนั่งคุยกันในวงเพื่อนๆ ก็เข้าใจอะไรๆดีขึ้น<br />ตอนนี้ก็อยากเสนอเกี่ยวกับที่คิดไว้<br />อยากจะทำเกี่ยวกับเรื่องการอ่าน (จองแล้วๆ) sequence ของการอ่าน<br />การอ่าน..มี sequence 3แบบ<br />แบบที่1 sequence ของการอ่านตัวหนังสือ<br />แบบที่2 sequence ของการเปิดหน้าหนังสือ เพื่ออ่าน<br />แบบที่3 คือ sequence ที่ไม่สมบูรณ์ การข้ามลำดับ ทั้งการอ่าน และการเปิด<br /><br />อันที่2 ตอนนั้นนึกถึงเรื่องที่อจารย์พูด sequenceก็คือทุกอย่าง ก็เลยมองไปรอบๆตัว<br />อ่ะ..พัดลม ตอนแรกคิดว่าจะทำ sequenceของพัดลม ตั้งแต่เริ่มจนเกิดลม<br />ไฟฟ้าที่เกิดจากน้ำตก > ไฟฟ้าถูกเชื่อมโยงด้วยสายไป > ผ่านหม้อแปลงไฟ > ไปยังบ้านเรือนต่างๆ > เสียบปลั๊ก > กดสวิส > ไฟฟ้าผ่านสายไฟเข้ามอเตอร์ > มอเตอร์แปลงพลังงานไฟฟ้าเป็นพลังงานกล > มอเตอร์หมุน > เกิดลม > เย็นสบาย ^[]^ /<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-4463297881136117348?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-74535685486943373432007-06-17T05:16:00.000-07:002007-06-17T05:16:47.358-07:00<a href="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/7146.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 303px; CURSOR: hand" height="425" alt="" src="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/7146.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/final_destination_two.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 308px; CURSOR: hand" height="425" alt="" src="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/final_destination_two.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Final Destination 2</span></strong><br /><strong>สำหรับทุกๆ การเริ่มต้น จะต้องพบกับจุดจบเสมอ...</strong><br />หลังจาก เคลียร์ ริเวอร์ส (อาลี ลาเตอร์) เป็นผู้รวดชีวิตเพียงคนเดียว จากเหตุการณ์เที่ยวบิน 180 ที่ยังมีชีวิตอยู่<br />เคลียร์ที่ถูกกักตัวอยู่ในโรงพยาบาลโรคจิต ที่เธอได้เลือกที่จะทำเช่นนั้นเพื่อความปลอดภัย<br />ปัจจุบันเธอได้พบว่า ความตายกำลังจะมาเอาชีวิตของเธอ เหมือนที่มันทำกับเพื่อนทุกๆ คนของเธอ<br />เคลียร์อาจจะถูกมองว่าบ้า ความตายกำลังมุ่งสู่ชานเมือง บนถนนสายที่ 23 มุ่งหน้าสู่ทางใต้...<br /><br />ระหว่างเดินทางไปกับเพื่อนๆ คิมเบอร์ลี่ คอร์แมน (เอ เจ คุ้ก) มองดูรถบรรทุกที่โอนเอียงและเสียการทรงตัว<br />โดยทำให้เกิดอุบัติเหตุลูกโซ่ที่น่ากลัว ที่ได้ทิ้งร่องรอยของเหล็กและร่างคนตาย รวมถึงตัวเธอเองด้วย<br />ไม่นานหลังจากนั้น คิมเบอร์ลี่พบว่า ตัวเองยังคงติดอยู่ในการจราจร พร้อมด้วยแถวของคนที่เดินทางไปมา<br />เธอได้เห็นวินาทีแห่งความตายก่อน มันเป็นเพียงภาพสังหรณ์ แต่มันเป็นคำเตือนหรือเปล่า ?<br />ด้วยความตกใจ จึงทำให้เธอต้องทำบางสิ่งบางอย่าง คิมเบอร์ลี่จึงขวางทางรถ ที่กำลังจะมาติดการจราจรบนถนน 23<br />ขณะเดียวกันกับที่ตำรวจหนุ่ม โทมัส เบิร์ก (ไมเคิล แลนเดส) ก็เดินทางมาถึง คนที่เดินทางเริ่มบีบแตรและโวยวาย...<br />จนกระทั่งภาพเหตุการณ์ที่คิมเบอร์ลี่ได้เห็น ได้เกิดขึ้นอย่างรุนแรงต่อหน้าต่อตาพวกเขา<br /><br />ความตายได้ทำให้ถนนไฮเวย์ กลายเป็นกองอุบัติเหตุขนาดมหึมา พร้อมกับพวกที่เหลือวิ่งหนีเพื่อเอาตัวรอด<br />แต่คิมเบอร์ลี่รู้ว่ามันยังไม่จบแค่นั้น ความตายไม่สามารถโดนโกงได้ง่ายๆ เช่นนั้น<br />ตอนนี้กลุ่มคนแปลกหน้า ที่คิมเบอร์ลี่เห็นล่วงหน้าว่าพวกเขาต้องตาย ในหายนะบนถนนฟรีเวย์<br />เคลียร์ต้องร่วมมือกับเธอ ในการแข่งขันกับเวลา และความกลัวของพวกเขาที่น่าตื่นเต้น เพื่อทำในทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตรอด..!<br /><br /><br /><br /><p align="center"><a href="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/01.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 258px; CURSOR: hand; HEIGHT: 175px" height="181" alt="" src="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/01.jpg" border="0" /></a></p><a href="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/slide0017_background.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 244px; CURSOR: hand; HEIGHT: 172px" height="213" alt="" src="http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/slide0017_background.jpg" border="0" /></a> <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />----------------------------------------------------<br /><br />Sequence จากเรื่อง<br />1. Sequence ของหนัง<br />2. Sequence ของอุบัติเหตุ<br />3. Sequence ของการตามหาคน<br />4. Sequence ของการแก้ปัญหา<br />5. Sequence ของเหตุการที่เกิดขึ้น<br />6. Sequence ของของการตายของแต่ละคน<br />7. Sequence ของลางสังหรณ์<br />8. Sequence ของลำดับการตายของคน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-7453568548694337343?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-36942134890328837512007-06-17T02:17:00.001-07:002007-06-17T02:17:39.277-07:00<strong><span style="color:#ffff66;">Sequence</span></strong><br /><span style="color:#ffffff;">-<span style="font-size:85%;">Sequence </span>แบ่งออกเป็น 2 แบบ คือ <span style="font-size:85%;">infinish</span> กับ <span style="font-size:85%;">finish Sequence</span></span><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:85%;">infinish Sequence</span> เป็น <span style="font-size:85%;">Sequence</span> แบบต่อเนื่องไม่มีสิ้นสุด</span><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:85%;">finish Sequence</span> เป็น <span style="font-size:85%;">Sequence</span> ที่มีการจบในตัว</span><br /><span style="color:#ffffff;">-<span style="font-size:85%;">Sequence</span> สามารถแบ่งออกเป็นพวกๆ ด้วยกรอบของมัน</span><br /><span style="color:#ffffff;">-กรอบ...ก็เหมือนกับการจัดหมวดหมู่</span><br /><span style="color:#ffffff;">-<span style="font-size:85%;">Sequence</span> มักเป็นระบบที่แน่นอนตายตัว</span><br /><span style="color:#ffffff;">-แต่ระบบ <span style="font-size:85%;">Sequence</span> อาจเกิดความล้มเหลวได้ สิ่งที่ทำให้ <span style="font-size:85%;">Sequence</span> เกิด</span><br /><span style="color:#ffffff;">ความล้มเหลว เรียกว่า อินเทอลับ มันทำให้เกิด <span style="font-size:85%;">Sequence</span> ที่ไม่สมบูรณ์</span><br /><span style="color:#ffffff;">-<span style="font-size:85%;">System , Sequence , Random</span> มีความเชื่อมโยงกัน</span><br /><span style="color:#ffffff;">-การเปรียบเทียบ <span style="font-size:85%;">Random</span> กับ S<span style="font-size:85%;">equence</span></span><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:85%;">Random</span> คลาดการไม่ได้ แต่ <span style="font-size:85%;">Random</span> ที่มีอคติก็เป็น <span style="font-size:85%;">Sequence</span> ได้</span><br /><span style="color:#ffffff;"><span style="font-size:85%;">Sequence</span> มีการถูกคลาดการไว้แล้ว ว่าต้องเป็นอย่างนั้น</span><br /><span style="color:#ffffff;">-ความถี่ ไม่ใช่ <span style="font-size:85%;">Sequence</span> แต่สามารถเป็น <span style="font-size:85%;">Sequence</span> ได้</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-3694213489032883751?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4785958823204266198.post-82487740295031457182007-06-16T23:05:00.000-07:002007-06-16T23:05:22.739-07:00<a href="http://www.blogger.com/[URL=http://s124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/?action=view&current=PandaB.flv][IMG]http://i124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/th_PandaB.jpg[/IMG][/URL]"></a><br /><div align="left"><span style="color:#ffffff;">งานที่ชอบที่ที่เคยทำมา....</span></div><div align="left"><a href="http://s124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/?action=view&amp;current=PandaB.flv">http://s124.photobucket.com/albums/p15/fiareena/?action=view&amp;current=PandaB.flv</a></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;"><strong>.....ทำไมถึงชอบ?</strong><br />คงเป็นเพราะ<strong>เป็นงานชิ้นแรกที่ทำ animation ด้วยตัวเอง</strong> </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">.... ไม่มีความรู้เรื่องการทำเลยจึงเป็นอะไรที่ทำเหนื่อยมากแต่ก็สนุกดีเพราะชอบ </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">แต่หลังจากที่ทำเสร็จแล้ว มันก็มีข้อผิดพลาด...ที่ทุกคนต่างก็พูดเหมือนกัน </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">คงเป็นเพราะเวลาที่ทำมันมีไม่มาก แถมเราก็ใช้วิธีโบร๊าณโบราณเลยยิ่งเสียเวลา = [] =" </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">อีกอย่างถ้าจะแก้ก็ต้องแก้ใหม่หมดในเวลาอันน้อยนิดก็เลยทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้แทน</span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">..................................................................................<br /></span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">จะเริ่มอธิบายเกี่ยวกับงานชิ้นนี้นะคะ..</span></div><div align="left"><strong><span style="color:#ffffff;">ทำไมถึงต้องเป็นแพนด้า?</span></strong></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">>ชอบ...มันน่ารักเหมือนตุ๊กตา </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">>...กิน...นอน...เล่น... คล้ายๆตัวเราเองเลย</span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">แล้วก็อีกเหตุผลที่ชอบก็เพราะว่า...เมื่อตอนเด็กๆ..ป่าป๊าไปเกาหลี </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">แล้วก็ซื้อตุ๊กตา,สมุด,ดินสอ,โปรสเตอร์แพนด้าแล้วก็สมุดที่บรรยายเกี่ยวกะแพนด้าให้</span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;"><strong>เป็นของสิ่งแรกที่ป่าป๊าซื้อมาฝาก</strong> </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">ก็เลยรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่พิเศษและหลังจากนั้นมาก็ชอบแพนด้า </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">วันนึงแพนด้าก็ถูกลบไปจากหัวสมองข้าวของถูกแม่จับทิ้ง(ด้วยเหตุผลที่ว่า รก และ เก่า) </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">ก็เลยลืมไปว่าทำไมถึงชอบ......</span></div><br /><div align="left"><span style="color:#ffffff;">พอมาถึงช่วงเรียนมหาลัย อาจารย์ให้วาดรูปที่เป็นตัวเรา อยู่ๆก็อยากวาดตุ๊กตาแพนด้า </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">นึกไปนึกมาก็นึกถึงตุ๊กตาแพนด้าที่เคยมี... ตั้งแต่ปี1 มาก็วาดแต่แพนด้ามาตลอด </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">แล้วมาถึงงานชิ้นนี้ก็เลยใช้แพนด้าเป็นตัวสื่อ </span></div><div align="left"><strong><span style="color:#ffffff;">สื่อสารด้วยแพนด้าที่แทนตัวเอง </span></strong></div><div align="left"><strong><span style="color:#ffffff;">แพนด้าเป็นเสมือนสิ่งที่อยากจะเป็นและอยากจะทำ</span></strong></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;"><strong>และทำขึ้นเพื่อทำให้ผู้รับสารเกิดรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ....</strong> </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;"><strong><em>เรื่องราวมีอยู่ว่า...</em></strong> </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">ในวันที่เราทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย (แทนด้วยแพนด้า) </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">ทำไปๆ จู่ๆ คอมก็ดับ!! แพนด้าก็เลยอาระวาด </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">(เป็นคนพูดไม่เก่งนะคะ อาจจะพิมพ์วนไปวนมา หรืองง บ้าง ก็ขอโทษด้วย) </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;"><strong>แพนด้าก็คือสิ่งที่อยู่ในการจินตนาการ สิ่งที่อยากทำแต่ทำไม่ได้</strong> </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;">อยากสื่อให้เห็นว่าเป็นการจินตนาการของเรา ก็เลยใช้วิธีเหมือนมองผ่านตา..... </span></div><div align="left"><span style="color:#ffffff;"><strong>ฉากสุดท้ายเป็นสีขาวดำก็เพราะ</strong><strong>ความเป็นจริงกับจินตนาการมันแตกต่างกัน</strong></span></div><div align="left"><strong><span style="color:#ffffff;">ด้วยความมีชีวิตชีวาและความจืดชืดน่าเบื่อ...</span></strong></div><br /><div align="left"><strong><span style="color:#ffffff;"></span></strong></div><br /><p align="left"><span style="color:#ffffff;"></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4785958823204266198-8248774029503145718?l=angsumalinn.blogspot.com' alt='' /></div>อังศุมาลิน เฮงมีชัยhttp://www.blogger.com/profile/08636212119094946649noreply@blogger.com0